We genieten van fris weer, een laagje poedersneeuw op de bergen om ons heen. Prima om in de tuin te werken, rozen snoeien dat lukt nog wel, maar naar het oprukkende gras in de borders staar ik vertwijfeld! Waar moet ik beginnen.

En ik schrijf natuurlijk verder aan en in ‘Het land van ‘t lopend licht’. Ik worstel met de herinneringen van Frans Maris. Beleeft hij ze nu wel of niet als flashback. Pff, een beslissing die de vorm van het verhaal bepaalt. Ik ben er nog niet uit, maar we komen er wel uit. Dat ben ik altijd nog gekomen. Al weet ik niet altijd waar ik ben.

De afgelopen twintig dagen van deze nanomaand, nee ik doe daar niet aan mee, ben ik intensief bezig geweest met het polijsten van de synopsis en de eerste hoofdstukken van mijn feuilleton, familiekroniek, In het land van ‘t lopend licht.  En zowaar, ik ga het wagen. Ik ga mijn hele opzet de wereld insturen. Ik geloof er in en ik wil er iets mee.

Waar het allemaal overgaat? Het gevecht van een gezin om met elkaar in contact te komen en te blijven, en uiteindelijk in contact te zijn met jezelf!

Lees dat boek, eh, pardon die boeken.

Twee huizen spelen een belangrijke rol in mijn leven. Het huis waarin ik nu woon in Zuid-Spanje en het huis waarin ik geboren ben en tot mijn achttiende heb gewoond. Het huis aan de vaart. Huis in het veen. Huize Tottenham aan het voeteneind vand e wereld, zoals mijn vader het noemde, in de bocht tussen sluis 6 en 7 van de Dedemsvaart.

Dat huis is een onuitputtelijke bron voor mijn verhalen.

Voor dit verhaal Geur van groene appels, stapte ik naar binnen door de voordeur en kwam meteen links in de gang in het appelkamertje terecht, ik rook de geur van de appels die daar vroeger lagen te drogen, ik zag mijn broers aan de werkbank staan knutselen en nog veel meer herinneringen dreven naar boven die ik opschreef maar allemaal weer heb geschrapt. Zo gaat dat met zo’n verhaal, je wil van alles, maar schrijven is schrappen en de essentie overhouden.
In die eerste versie van Geur van groene appels gebeurde helemaal niets, behalve een boel sfeer en mooie woorden, die zijn allemaal weer gewist.

Aanvankelijk kwam die boze buurman maar niet opdagen en trouwens Ronny is eigenlijk een meisje. Nee, er moest drama in, de ik-persoon, die ik ben maar ook niet, moest een conflict krijgen, maar uit welke zak van mijn herinnering toverde ik dat te voorschijn?

Op een ochtend op de rand tussen nog slapen en wakker worden kroop de inspiratie naar binnen. Ik zag de kleur van buurmans ogen als een bewolkte lucht en ik voelde weer de kou op de deel en de kille winters die waren blijven hangen onder het dak tussen het spinrag dat zacht woei in de tocht. Ik houd van mooie zinnen die een beeld oproepen, maar ik heb geleerd dat het gauw mooischrijverij is, dus hup daar komt de rode stift weer aanwalsen om te schrappen.

Mijn herinneringen liggen aan de basis van ieder verhaal, maar was het niet Gerard Reve die zei: ‘Waarheid is geen excuus.’ Het is heerlijk om de waarheid geweld aan te doen, om in gedachten een moord te plegen zoals in dit verhaal, want denk alstublieft niet dat het echt gebeurd is.

Hoewel, de klompen van onze buurman wel degelijk in het grind knerpten en mijn vader niet dol op hem was, en die hoge muur tussen ons er ook echt is gekomen, was buurman geen NSB’er. Nee, dat was een heel andere buurman in een heel andere tijd.

Precies dat is wat ik zo leuk vind aan schrijven, die mengeling van echte beelden en fantasie. Ik zet de wereld een beetje naar mijn eigen hand en maak het daardoor een stuk leuker.

En het is al zo leuk, met mijn man en vier honden in een magnifiek huis in het Spaanse Andalusië. Maar hier in Spanje schrijven ze geen wedstrijden uit van Historisch kippenvel, dus blijf ik voorlopig schrijven over het huis uit mijn jeugd.

Naar het filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=dUPz-dg0K8M
Naar het verhaal: http://www.destentor.nl/special/9683561/Stemmen-voor-Historisch-Kippenvel.ece

Natuurlijk: 1) aan nieuwe boeken, E-boeken wel te verstaan, want we willen bomen sparen, toch en onze boekenkasten puilen op drie verdiepingen uit.
2) Sony LedTV, na twaalf jaar geen tv meer gekeken te hebben, ga ik dat nu ook niet doen, maar wel lekker films kijken op zo’n super scherm.

Leven op zo’n berg in Zuid Spanje: is lezen, films kijken en schrijven. Leuk toch, een  virtueel leven.

Maar van onze tuin geniet ik ook hoor, en van de honden en van de machtige herfst, de blauwe luchten en de vervagende kleuren, de bergen en het basic dorpsleven. Yeah.

Mijn tuin is de grootste inspiratie voor mijn schrijven en daarom heb ik nu bedacht dat ik ga bloggen over mijn tuin met de titel: ‘In en uit mijn Spaanse tuin’. Want dat  geloof ik wel, een thema vastbinden aan je blogjes is een goed idee!

Het overkwam mij de afgelopen maanden tijdens zomersche temperaturen. Haast iederen dag typte ik een bladzijde of twee over uit het oorlogsdagboek van mijn grootmoeder. Gisteren was ik na redactie van de hele tekst klaar en stuurde ik het bijna 70.000 woorden tellend relaas naar mijn moeder en mijn nicht.

Daarna zal ik het voor de familie in eigen beheer gaan uitgeven!

Geschiedenis leraar gaat met een werkgroepje van acht leerlingen uit zijn 5 Atheneum-klas op werkweek naar Granada en de Alpujarras, om onderzoek te doen naar de 12e-16e eeuw Arabische tijd in deze streek.

Een van de meisjes, Souhdia (?) is derde (of tweede) generatie Marokkaans. Zij raakt in het Alhambra gefascineerd door die tijd van toen en in een oude herberg waar ze logeren raakt ze de weg kwijt. Letterlijk. Ze komt in contact met haar voorouders die hier gewoond hebben en verlaat de groep??? Ze gaat naar Fez. Daar ontdekt ze dat Boabdil haar bet-bet bet overgrootvader was.