Schrijven doe ik in mijn hoofd

Als ik het druk heb, schrijf ik niet en dat is best frustrerend, maar als ik het druk heb verdien ik geld door te zorgen voor mijn gasten, en dat is weer prettig. Sowieso zorgen is leuk. Wassen en vegen, dweilen en strijken, dekbedden luchten en kussens opschudden. Ikzet een knoop aan en bedenk wat er weer gekookt moet worden, zelfs met gasten in huis heb ik weinig tijd voor mijn tuin, die dan stilletjes schreeuwt om aandacht: allerlei plantjes roepen: ‘Ik wil gewied, gewaterd of geoogst’.

Mijn tuin is de grootste inspiratie voor mijn schrijven en daarom heb ik nu bedacht dat ik ga bloggen over mijn tuin met de titel: ‘In en uit mijn Spaanse tuin’. Want dat  geloof ik wel, een thema vastbinden aan je blogjes is een goed idee!

 

 

stemmingen

De hele zomer op de veranda doorbrengen, wie wil dat niet? Maar dan wel in oorlogse sferen verkeren, en lezen over grauwe uniformen die fietsen vorderen, houtroof en distributiebonnen, razzia’s en menschenroof en het hongerspook dat op de deurdrempel staat.

Het overkwam mij de afgelopen maanden tijdens zomersche temperaturen. Haast iederen dag typte ik een bladzijde of twee over uit het oorlogsdagboek van mijn grootmoeder. Gisteren was ik na redactie van de hele tekst klaar en stuurde ik het bijna 70.000 woorden tellend relaas naar mijn moeder en mijn nicht.

Daarna zal ik het voor de familie in eigen beheer gaan uitgeven!

tuinontwerp in Marbella

Gisteravond om 21.00 de pas over. Worden we ineens ingesloten door lage bewolking, die zich eerst heel mooi met dikke witte vingers aan de bergen vergreep, maar toen ons begon te wurgen. Zicht van 15 meter, gelukkig kennen we de weg. Om half tien waren we thuis en doodop! Na zes uur auto, even naar Marbella op en neer.

Herschrijf De zucht van de Moor?

Sta ik te spitten in de tuin en dan valt het kwartje, nee niet in de grond, was het maar zo, zou meteen de oplossing van een financieel probleem zijn, maar who knows, het kwartje rammelt via en paar hersengleufjes naar beneden.

Geschiedenis leraar gaat met een werkgroepje van acht leerlingen uit zijn 5 Atheneum-klas op werkweek naar Granada en de Alpujarras, om onderzoek te doen naar de 12e-16e eeuw Arabische tijd in deze streek.

Een van de meisjes, Souhdia (?) is derde (of tweede) generatie Marokkaans. Zij raakt in het Alhambra gefascineerd door die tijd van toen en in een oude herberg waar ze logeren raakt ze de weg kwijt. Letterlijk. Ze komt in contact met haar voorouders die hier gewoond hebben en verlaat de groep??? Ze gaat naar Fez. Daar ontdekt ze dat Boabdil haar bet-bet bet overgrootvader was.

Ruiz Señor

Paco had vroeger een nachtegaal, vetelde hij me toen ik hem vertelde dat ik de eerste RuizSeñor had gehoord in las orillas del rio. Die zong toch mooi, zei Paco. Hij voerde hem stukjes biefstuk. Flintertjes met een scheermesje fijn gesneden. Toen moest de buurman een paar dagen voor zijn pajarito zorgen. De buurman gaf hem kip, en de nachtegaal ging dood.

 

Onkruid

Bijna een maand niet geblogd, toch houdt van alles me bezig alleen vergeet ik dat op te schrijven. Waarschijnlijk ben ik wat te shallow en vergeet ik daarom, de wezenlijke dingen? Maar nu ik toch zo hard in de tuin aan het werk ben en met de hak het uitbundig groeiende en al bloeiende gras weghak kan ik net zo goed mijn geest wat verdiepen. Onkruid weghalen, wat toch niet vergaat zeggen ze, en me zelf de vrijheid  geven gewoon te zeggen wat ik echt denk, gaat immers hand in hand.

Iram of Ian

We zitten in Londen bij Ian, of Iram. Iram, maar natuurlijk, Mari’s naam is omgedraaid. Haar weggegeven zoon? Is dat haar geheim. Eigenlijk is alles wat ik nu hier schrijf het weggeven van mijn geheim. Ik zal volgende week een leuke cliffhanger bedenken.