Er is iets wat me bezwaard

Hoop?

Ik zie steeds meer armoede om me heen. Mensen die hun rekeningen niet meer kunnen betalen, dorpelingen met schulden. Mensen zonder verwarming. Overbuurman Juan van 82 kruipt met zijn jas aan in bed. Mensen trekken naar de stad. Er is geen werk meer en geen uitzicht voor de jongeren. Er is eigenlijk geen hoop meer.

Internet

Internet zou de uitvinding van de 21ste eeuw worden. We hadden het allemaal goed, the sky was the limit. Alles kon en we waren globaal verbonden. Facebook, Twitter, e-mail waren geweldig. Je had instant contact met oude klasgenoten en familie in andere delen van de wereld.
Amazon? Superhandig om je boeken daar te kopen. En niet alleen dat, ook kleding, dvd’s, apparatuur, vitaminepillen bestelden we online. Sterker nog, [gratis] downloaden van muziek en boeken was nog nooit zo gemakkelijk. Zonder het in de gaten te hebben, holden we onze oude vertrouwde cultuur uit: arbeid was niet meer nodig, winkels verdwenen.
Een nieuw Amerikaans systeem, dat internet heet, heeft onze oude wereld verdrongen, maar het nieuwe systeem werkt (nog) niet. Het geld in de wereld zit bij een paar Amerikanen: de jongens van Microsoft, Apple, Google, Amazon, Facebook, Booking.com, Airbnb, Uber. Om er een paar, (bijna allemaal) te noemen. Zij zijn de nieuwe machthebbers die bepalen hoe onze wereld eruit ziet. Zij bepalen ons wel en wee. En wij, argeloze gebruikers geven onze gegevens af en lurken aan hun speen.

Dystopische roman

Eigenlijk is dit een mooie insteek voor een dystopische roman. De marsmannetjes zijn allang geland, verpakt in smartphones en tablets, ze communiceren met elkaar via WhatsApp en Facebook. Maar hoe komen we daar weer van los? Zijn we nog wel creatief, denken we nog onafhankelijk? Zijn we nog vrij van de drang om ieder half uur onze telefoon te  checken. Dat blijkt helemaal niet makkelijk en een wereld zonder internet is ondenkbaar. Maar in deze wereld met internet hebben we een leger vol werklozen. Er is honger, mensen leven op straat en er is zorg om de toekomst van onze kinderen.
Een wereld met internet is misschien gewoon uitzichtloos?

Basisinkomen

Daarom… en nu kom ik pas to the point, moet er een basisinkomen komen. Iedereen krijgt vanaf achttien jaar een vast bedrag. Arm en rijk, jong en oud. Eindelijk is er een kans om jezelf te ontplooien, creatief te zijn zonder eerst het geld moeten verdienen. Natuurlijk zullen heel veel mensen willen blijven werken, de uitdaging van deadlines en het contact met collegae is ook fijn. Voor schrijvers, muzikanten en kunstenaars in het algemeen ligt het iets anders. Voor hen is er nu geen financiële ruimte. Natuurlijk, ze hebben internet als platform om hun kunsten te vertonen, maar er is geen verdienmodel.
Als ze van een basisinkomen kunnen leven gaat de creativiteit stromen en krijgen we een betere wereld. We hebben tijd. Tijd om voor opa en de zieke buurvrouw te zorgen, tijd om ons om een ander te bekommeren, om groener te denken, om gezonder te koken, om eigen kleren te naaien, om maar een paar voorbeelden te noemen. Het lijkt me enorm bevrijdend als we niet dagelijks met geld verdienen hoeven bezig te zijn. Prestaties moeten leveren. We zouden betere mensen worden, minder hebberig.

Sinds de jaren zeventig wordt er voor het eerst weer een beetje over “het basisinkomen” gepraat. In Zwitserland komt het volgend jaar aan de orde. De Spaanse nieuwe partij Podemos heeft het als programmapunt en in Nederland is D66 er een voorstander van. Er moeten mogelijkheden zijn om een basisinkomen voor iedereen te realiseren. Er is best geld voor, want er kan ook heel veel geld worden uitgespaard. (Zorg, uitkeringen, aow).

Maar helaas, voorlopig is het nog niet zover in ons bureaucratisch bestel en dat is tergend jammer. Er zullen nog miljarden liters water onder duizenden bruggen door moeten stromen. En dan zal het alsnog afketsen op het geld. Terwijl ik denk, dat juist daar genoeg van is in de hele wereld met bijna acht miljard mensen. Kijk maar even naar die bankrekeningen van Apple, Facebook, Google, Amazon en nog een paar. Zij regeren de wereld immers? Nou doe er wat aan, zou ik zeggen.

Advertenties

Over Marjet

Author of fiction, cook, warden of B&B in Andalusia, mother of dogs,
Dit bericht werd geplaatst in overpeinzingen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s