Een wolk Fluitenkruid

Vandaag zou mijn vader 100 jaar geworden zijn, als hij niet 44 jaar geleden overleden was. 13 mei en 28 februari, de dag dat hij stierf, zijn van die dagen dat ik extra veel aan hem denk.fluitekruid

Ik was net een paar weken dertien jaar toen hij onverwachts overleed. Het was op een maandag. Ik kwam uit school en hij zat op de rand van het bed te wachten op de ambulance. Zelf wist hij denk ik wel dat zijn leven aan een zijden draadje hing. Hij keek me heel intensief aan. Pas veel later wist ik die blik te duiden. Hij wilde de herinnering aan mij mee in zijn graf nemen.

Bijzonder dat intensieve belevenissen zo glashelder op het netvlies achterblijven. De herinneringen aan mijn vader in de week voor en na zijn dood zijn nog altijd heel scherp. Toch heb ik ze ook ingekleurd met mijn fantasie, als ik met mijn moeder en broers over die tijd praat, blijkt dat zij hele andere herinneringen hebben opgeslagen van dezelfde gebeurtenissen uit die tijd.

Een herinnering die we allemaal aan onze vader bewaren is als hij na de zomer op de eerste regendag  zong:

Nu is de herfst gekomen, heeft alle vreugd genomen.
‘k heb een  kletsnat pak, geen graan op zak en ben zonder dak.

Wie is daar? Wie klopt aan de deur als een bedelaar; 
wie is daar? Wie klopt met groot misbaar. 

Ach leen mij, lieve buur een graantje uit je schuur;
‘k heb een  kletsnat pak, geen graan op zak, ben zonder dak.
Enz.

Hij zong het zo vaak in de auto, op de fiets of in de tuin, dat ik soms dacht dat er echt een een man in dat kletsnatte pak achter de deur stond. In mijn vroege jeugd zongen we veel gekke liedjes, bij voorkeur met vieze woorden erin. Ik herinner me de logeerpartij van een vriendin, die meer vieze woorden kende dan mijn vader. We begonnen al aan het ontbijt en tegen het avondeten was de lijst ellenlang.

Ik zou een lijst met herinneringen aan mijn vader kunnen maken, en die is gelukkig ook ellenlang. De beelden erbij zijn als verkleurde foto’s. Jammer dat je die niet even kan printen met de hedendaagse technologie. Maar het geeft niet. Ze staan op mijn netvlies, helder en klaar zelfs nog na 44 jaar.vader+marjet

als ik kijk in die kist
en je ogen mij niet zien
je woorden mij niet horen
denk ik aan het leven
dat bij jou is

en als ik aai over je gezicht
je papieren huid voel
maar je geur niet meer ruik
denk ik aan de dood die bij mij is

de herinnering is geluidloos in me
jouw dood kleurt mijn leven

 

 

Het hele lied van De krekel en de mier gebaseerd op de wereldberoemde fabel “Le cigale et la fourmi” van La Fontaine.

 De krekel en de mier

Op het afgemaaide land gaat een arme muzikant,
met een kletsnat pak, geen graan op zak en zonder dak.

Wie is daar? Wie klopt aan de deur als een bedelaar;
wie is daar? Wie klopt met groot misbaar.

Ach leen mij, lieve buur een graantje uit je schuur;
‘k heb een  kletsnat pak, geen graan op zak, ben zonder dak.

Och, wat spijt! Wat heb je gedaan in de zomer tijd?
Och, wat spijt, wat deed je al die tijd?

Ik trok met lichte speelmuziek de zonnige velden door en
speelde heel de zomertijd mijn vrolijke wijsjes voor.

Nu is de herfst gekomen, heeft alle vreugd genomen;
‘k heb een kletsnat pak, geen graan op zak, ben zonder dak.

Ach wat spijt! En heb je gespeeld in de zomer tijd?
Vriend, wat nood! Ga dansen voor je brood.

Op het afgemaaide land gaat weer een arme muzikant
met een kletsnat pak, geen graan op zak en zonder dak.

 

Advertenties

Over Marjet

Author of fiction, cook, warden of B&B in Andalusia, mother of dogs,
Dit bericht werd geplaatst in herinneringen. Bookmark de permalink .

2 reacties op Een wolk Fluitenkruid

  1. Inge Egmond zegt:

    Prachtig Marjet!

  2. ankemaks zegt:

    Ja, lieverd, mijn herinneringen zijn weer anders, in die taxi naar Zwolle naar het ziekenhuis, wij op de acherbank, mijn armen om hem heen, we spraken niet , voorbij Nieuwleusen waren ze begonnen met het planten van de bomen die tot Jaap’s ergernis al de hele winter langs de weg hadden gelegen, hij tilde zijn hoofd op, keek en ik begreep dat hij het zag. Toen we bij het ziekenhuis kwamen zei hij: ” ik ben op een heel zacht pitje, hoor ” , ik hield hem vast tot hij in een rolstoel getild werd en weggereden naar de intensive care, ik heb hem niet meer gezien.

    Nu staat er hier een enorme bos fluitekruid, ik heb er foto’s van gemaakt, zal ze opsturen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s