Door welke bril kijk jij, ik, hij of zij? Wij…

Dat vind ik het allermoeilijkste van verhalen schrijven: De keuze van het juiste perspectief. Zoveel mogelijkheden zijn er niet eens. Drie eigenlijk maar: te weten, de eerste persoon enkelvoud, de ik dus; het personale perspectief -de derde persoon enkelvoud, de stem vanuit hij of zij… En de stem van God, de alwetende verteller die in ieders hoofd kan kijken. En nog een paar, die ik nu voor het gemak weglaat.

Ik of hij/zij, daar gaat het om. Als de protagonist, de ik-figuur, een groot verhaal moet dragen, vind ik dat ze een boeiend mens moet zijn met originele denkbeelden. Ze denkt en becommentarieert. Ze heeft een visie op de personages om haar heen, maar wat als ze zo met zichzelf behept is dat die personages er maar wat bleekjes vanaf komen. Dan werkt het niet.

Daar kwam ik achter na de punt achter het honderdduizendste woord van mijn roman Gestolen Tijd.

Bah, klaar mee en ik schoof het hele manuscript in de digitale la.

Na een jaar begon Lidewijde in mijn oor te fluisteren: ‘maar ik wil wel dat je dat verhaal vertelt.’
‘Ja maar hoe dan?’ fluisterde ik terug.
Zelf wil ik ook dat dat verhaal er ooit komt. Onder andere omdat het me nog steeds een goed idee lijkt. Een moord in negentiende-eeuws Amsterdam, met op de achtergrond het Paleis voor Volksvlijt en de beroemde winkelgalerij. En nog een heleboel meer, maar dat verklap ik lekker niet.

pv

Begin dit jaar begon ik dan toch opnieuw. Niet helemaal alleen, maar met een fantastische meelezer die mijn neus in de goede richting houdt en roept Focus! en Doseer!

Ik begon vanuit vier personale perspectieven te schrijven in afwisselende hoofdstukken. Slechts een personage is de protagonist, Lidewijde! Maar my-o-my, haar stem dreigt dit keer onder te sneeuwen door haar broer, haar vriendin en haar toekomstige lover… Wat moet ik nu weer doen om dit te voorkomen. Ik kom er achter dat ik weer een foute perspectiefkeuze heb gemaakt. dus…

Handdoek in de ring?

Een uurtje in de tuin werken brengt mij altijd een oplossing. Tenminste dat zal nog moeten blijken. Ik ben er nu helemaal vol van, zo zeer dat ik weer opnieuw ga beginnen… ik ik ik, hij, zij, jij, wij. Wat het wordt? Wacht maar af tot het boek er is…

Schrijven is lijden en leiden!

Advertenties

Over Marjet

Author of fiction, cook, warden of B&B in Andalusia, mother of dogs,
Dit bericht werd geplaatst in over schrijven. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s