Het einde van een decennium!

6 januari, 2019

Wat lijkt het kort geleden dat Annemiek me verraste met een heuse Sara voor de deur. Tien jaar weggeleden. I was not amused, wel om haar lieve actie om helemaal naar Andalusië te komen, niet om de leeftijd die bij Sara hoort.

marsar2

50! Dik over de helft van een mensenleven. Het klinkt zo oud, de gebreken zouden nu snel komen, de grijze haren, rimpels en stijve knieën. Klaag, klaag, maar ik rechtte mijn rug, ik had het er mee te doen. Iedereen overkomt het op een goede dag en bij de 51 lijk je alweer jong.

masar1

Uiteindelijk vielen de gebreken ook erg mee, dankzij mijn stressloze bestaan – de stijve knieën kwamen en gingen, op de grijze haren blijkt kleurshampoo effectief en calendula- en arganolie vreten de rimpels weg – want eerlijk is eerlijk: ik leef het leven van een prinses op een kokosnoot. Met vooral heel veel mooi weer, rust, reinheid en regelmaat, aardige gasten, die mijn gekokkerel waarderen, een tuin die als sportclub fungeert en drie honden die zoveel liefde geven dat je er soms in omkomt. Last but not least, een gezellige metgezel, die het leuk vindt om verzorgd te worden.

Genoeg tijd om te schrijven is voor mij een must en als ik terugkijk, publiceerde ik ook nog het een en ander de afgelopen tien jaar. De zucht van de Moor, De laatste herder, Mijn magnum opus: Voor onze tijd, kroniek van een Amsterdamse familie, Blauwdruk, een kort verhaal in Schaduwreis en tien jaar lang columns in Vruchtbare Aarde. Dit nieuwe jaar zal mijn veertigste column verschijnen.

Tien jaar weggegleden, langsgereden, weggesmolten, opgelost. Geleefd!

marsar3

Veel geleerd en wijsheid vergaard. Het is waar dat, als je aan je derde of vierde decennium begint, je denkt dat je alles al weet, maar eigenlijk nog weinig weet. Wijsheid komt met de jaren. Vroeger wilde ik wel eens terug naar die tijd, de jeugd, de sprankel, de liefde, de rijkdom van een lang leven in het verschiet. Nu ben ik blij waar ik ben. Het is een mooi leven zo!

Ik sta aan het begin van een nieuw decennium. Wat staat me de komende tien jaar te wachten? Stijve knieën, rimpels, echt grijze haren en misschien nog een onvoorzien gebrekje, maar ook meer publicaties! Het huis, de tuin, nieuwe interessante gasten, zon (en zorgen), de honden en Raúl! Ze houden me bij de les.

70? Hoi, ik kom eraan over tien jaar, dus even wachten nog!

marsar4

 

 

Advertenties

Over Marjet

Author of fiction, cook, warden of B&B in Andalusia, mother of dogs,
Dit bericht werd geplaatst in overpeinzingen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s